Markup czy Discount: Co Powinni Oferować Gracze MTT?

Czym Jest Markup?

Markup to dodatkowa opłata doliczana do buy-inu turnieju, którą gracz pobiera od osób kupujących udziały w jego akcji. Ma ona pokrywać koszty, ograniczać wpływ wariancji oraz stanowić pewnego rodzaju wynagrodzenie za umiejętności zawodnika.

Najczęściej zapisuje się ją na jeden z dwóch sposobów, w zależności od miejsca sprzedaży akcji i formy umowy.

W prywatnych ustaleniach markup może być wyrażony po prostu procentowo. Przykładowo gracz sprzedaje udziały w turnieju z wpisowym 500 dolarów, doliczając 40% premii.

Znacznie popularniejszy jest jednak zapis w formie mnożnika 1.x, gdzie „x” oznacza konkretny poziom narzutu. Wracając do poprzedniego przykładu, gracz sprzedawałby akcję do turnieju za 500 dolarów z markupem 1.4.

System ten stosowany jest między innymi w poker roomach oferujących wbudowane funkcje stakingowe, takich jak ACR Poker czy GGPoker.

Wysokość markupu ustalana jest indywidualnie i zależy od wyników oraz umiejętności gracza, możliwości finansowych kupujących, a także od sytuacji rynkowej panującej w danym okresie.

Zwolennicy i Przeciwnicy Markupu

Dyskusję na nowo rozpętał Nikita „GetQuacked” Bakarjiev, który otwarcie wyraził swoją niechęć do tej praktyki:

Jego stosunkowo niewielkie konto zwróciło uwagę Toma „Tombos21” Boshoffa, Head Coacha GTO Wizard. Poszedł on jeszcze dalej i stwierdził w tym wpisie, że gracze MTT powinni oferować udziały z dyskontem, a nie z markupem:

To właśnie ta opinia wywołała gorącą debatę i trafiła w czuły punkt wielu graczy, w tym kilku znanych pokerowych profesjonalistów. Wybraliśmy najciekawsze reakcje.

• Florian Pesce: To nie jest moja ulubiona opinia Tombosa. Markup powinien być niższy od oczekiwanego ROI i właśnie w ten sposób backer otrzymuje wynagrodzenie za przejęcie dodatkowego ryzyka. Rozumiem jednak ogólną ideę. Duża część rynku stakingowego jest -EV, ponieważ ROI jest zawyżane albo markup ustawiany zbyt wysoko.
• Ian Simpson: W zeszłym tygodniu przy stołach toczyła się poważna dyskusja, czy markup 1.8 jest akceptowalny na WSOP Main Event. Być może istnieje kilku graczy z ROI wystarczająco wysokim, by uzasadnić taką cenę, ale jest ich zdecydowanie mniej niż tych, którzy taką cenę pobierają.
• Galen Hall: Mylicie wartość nominalną z wartością oczekiwaną. Jeśli uważam, że Phil Ivey ma ROI na poziomie 50% w turnieju MTT, to markup 1.2 jest dyskontem względem EV, mimo że stanowi premię względem wartości nominalnej. Poza tym w każdej dziedzinie finansów inwestycje +EV nieskorelowane z rynkiem są świętym Graalem i ludzie płacą za nie ogromne pieniądze. Problemem w pokerze jest oszacowanie EV. Gdybyśmy wiedzieli na pewno, że ktoś ma ROI 50%, ludzie z branży finansowej zapłaciliby za to więcej niż 1.49 (po uwzględnieniu ryzyka kontrahenta, opłat i innych kosztów). Zerowa korelacja z rynkami, bardzo krótki okres zamrożenia kapitału itd.
• Mustapha Kanit: Jeśli ktoś ma ROI 20% i sprzedaje ci akcję po 1.05, drukujesz pieniądze. Oczywiście będziesz często przegrywał i nie zawsze realizował swoją equity, ale taka jest natura tej gry. To nie wina horse’a, że nie wszedł do kasy. To gra długoterminowa. Jeśli będziesz konsekwentnie inwestował w dodatnie EV, w końcu odzyskasz swoje pieniądze. Osobiście sprzedaję głównie po nominale partnerom, którzy zarabiają dla mnie pieniądze w innych obszarach, więc pobieranie markupu byłoby bez sensu, ale to szczególny przypadek. Fakt, że wielu graczy zawyża swoje ROI, to zupełnie inny problem — i właśnie to jest prawdziwy problem, a nie wygrywający gracze sprzedający akcję z uczciwym markupem.
• Matt Berkey: Twój przykład odnosi się wyłącznie do graczy przegrywających lub break-even. Mimo to ogólna idea może mieć sens, biorąc pod uwagę ryzyko związane z pojedynczym turniejem. Być może nie chodzi o to, czy markup jest właściwym modelem, ale o to, jak ostrożni powinni być kupujący przy nabywaniu akcji z markupem. Klasyczna zasada mówiła o dzieleniu zakładanego ROI, ale biorąc pod uwagę, jak niedokładne są takie szacunki, doświadczeni kupujący prawdopodobnie płacą jak najbliżej nominału za sprawdzonych zwycięzców, a pozostałych omijają.
• David Baker: To jeden z najgłupszych wpisów, jakie kiedykolwiek przeczytałem. Nie musisz sprzedawać z markupem, ale mnóstwo ludzi jest go warte i zarabia na tym pieniądze. Inwestując w gracza, nie ponosisz żadnych jego kosztów. Możesz wykorzystać swój czas do zarabiania pieniędzy w swojej specjalizacji. Nie płacisz za paliwo, parking, hotel, trening itd. Jeśli inwestor i gracz dzielą między siebie EV gracza, inwestor wychodzi na tym lepiej. Porównywanie turnieju pokerowego do loterii to szczyt absurdalności.
• Sam Greenwood: Uważam, że przy sprzedaży akcji do turnieju najważniejsze przed ustaleniem markupu jest określenie podziału zysków między backera a horse’a. Jeśli masz ROI na poziomie 10%, jaki markup jest uczciwy? Jeśli przy ROI 10% uważasz, że zakup twojej akcji po 1.05 jest zbyt ryzykowny dla backera, to prawdopodobnie powinieneś pomijać podobne turnieje, w których twoje ROI wynosi tylko 5%.

Kto Ma Rację w Tym Sporze?

Tak naprawdę nikt — ponieważ zarówno sprzedaż, jak i zakup akcji z markupem są osobistymi decyzjami dwóch stron transakcji.

Przed sprzedażą udziałów każdy gracz ocenia swoje umiejętności i możliwości, ale również potrzeby finansowe, poziom ryzyka oraz wpływ wariancji na własną sytuację.

Ocenia również prawdopodobieństwo sprzedaży akcji przy określonym markupie i na tej podstawie formułuje swoją ofertę.

Kupujący przeprowadza własną analizę, skupiając się przede wszystkim na swoich możliwościach finansowych oraz szansach sprzedającego na osiągnięcie sukcesu.

Ostatecznie, jeśli ludzie są gotowi kupować akcję z markupem, część tej akcji zawsze będzie sprzedawana na takich warunkach. Tak właśnie działa rynek: popyt tworzy podaż.

A to oznacza, że wszelkie dyskusje o markupach i rabatach nie mają w gruncie rzeczy większego sensu. Mimo to uwielbiamy je prowadzić — bo taka jest po prostu ludzka natura.